Hallo lieve mensen.

 

Helaas moeten wij maar weer eens van ons laten horen. Na een lange tijd van rust, worden we donderdag 29 mei gebeld door Bas zijn werk.

Er heeft een incident plaatsgevonden op de Werkerij en of wij Bas maar wilden komen ophalen. Direct!! 

Heel vreemd, want hij kreeg al een hele tijd alleen maar lof over zijn werk en gedrag. Iedere dag lazen we weer in zijn schriftje: ‘Bas heel hard gewerkt, erg lief en gezellig’. Aldus geschiedde. Ik sprong dus in mijn auto en ging naar hem toe.

Met lood in mijn schoenen, ging ik de Werkerij binnen. Bas zou een cliënt in elkaar geslagen hebben.

Bij aankomst ben ik meteen met de clustermanager naar zijn kantoor gegaan en heb zitten filosoferen, nadat hij mij zijn kant van het verhaal heeft verteld, hoe dit voorkomen zou kunnen worden. Of te wel: hoe kunnen wij het voor Bas mogelijk maken om ook tijdens de ‘moeilijke’ momenten de juiste begeleiding te krijgen. De clustermanager vond het echter toch noodzakelijk om Bas voor een ‘afkoelingsperiode’ thuis te laten.

Na dit gesprek loop ik naar beneden en tot mijn verbazing zitten “slachtoffer” en “dader” innig gearmd naast elkaar in de kantine, ZONDER TOEZICHT!!!!

Bas en ik zijn naar huis gegaan en ik ben meteen gaan bellen met zijn pb-er. Deze wist mij te vertellen dat ik een brief zou krijgen, dat Bas niet meer terug mocht komen op de Werkerij. Dit overviel mij, want ik had van de clustermanager hierover niets gehoord. Deze was zelfs nog ingegaan op mijn voorstellen, om te zoeken naar mogelijkheden voor extra personeel vanuit het persoons gebonden budget (PGB). Dus Bas zou dan dit personeel betalen! Op dat moment noemde hij dat een heel goed idee! Echter achteraf blijkt dat zijn besluit al vaststond. BAS MOEST WEG! Wel werd als alternatief een crisisplek voor dagbesteding geboden op een groep. Men wist echter nog niet welke. Met het alternatief konden wij en Bas zeker niet leven, want de richting waarin men Bas wilde hebben was, en daarvan was iedereen overtuigd, niet de goede voor Bas.

 

Hij is de 2 dagen voor het weekend thuis gebleven, Maar dinsdag 3 juni moest ik natuurlijk weer werken en ik denk niet dat mijn baas het leuk vindt, dat ik opeens niet meer kom. Dus gelukkig was daar weer mijn zus. Zij heeft die week Bas opgevangen, zodat ik kon gaan werken.

Zij hebben een heel leuke week gehad, met winkelen, koffie drinken, de kleinkinderen uit school halen enz.

Diezelfde week kregen wij te horen dat Bas helemaal, definitief niet meer welkom was op de Werkerij. Hij zou ineens ook seksuele problemen hebben…. En niet meer kunnen functioneren op zijn andere leuke werkplekken vanuit de Werkerij: de cacaofabriek in Zaandam en de voedselbank. Hier is het echter altijd goed gegaan, geen klachten gehoord. Zelfs complimenten alom. Stickers in zijn schriftje, als een ‘beloning’ voor het harde werken en goede gedrag. Het uiteindelijke alternatief dat de Prinsenstichting hem bood was een crisisplaats op het terrein. Deze crisis zouden ze bieden op de zogenaamde blauwe gang van Molenwerf, waar jongens zitten die in ontwikkeling (lees: seksuele ontwikkeling) veel verder zijn dan Bas.

 

Gelukkig hadden we na deze week lekker een weekje vrij. Vakantie! Hier waren we wel aan toe, na dit gedonder.

Lekker even een weekje als gezin naar Limburg. Bas heeft het hier heel erg naar zijn zin gehad en hij was, op een enkele mopper na, heel erg gezellig en ontzettend lief.

 

Ondertussen spookte het natuurlijk wel door ieders hoofd…. Wat als we straks terug zijn? Waar zou Bas dan heen moeten van de Prinsenstichting?? Wat hebben ze nou weer voor vreemds bedacht voor hem??

Toen wij thuis kwamen was er echter geen brief, e-mail of bericht op het antwoordapparaat van de Prinsenstichting.

Heel vreemd, want er zou nu toch wel wat meer duidelijkheid geboden mogen worden lijkt mij. Het is voor Bas zelf ook heel verwarrend. Hij ging altijd met veel plezier naar zijn werk, hij deed het goed, en opeens is hij niet meer welkom.

Wel kregen wij een uitnodiging voor (weer) een overleg op woensdag 18 juni.

 

Het overleg van 18 juni.

Hierin werd een toelichting gegeven op het seksuele gedrag (?) van Bas. Men was er niet eens van overtuigd dat het seksueel getint was. Er werd namelijk ook nog genoemd dat het wel eens zijn ‘knuffelbehoefte’ zou kunnen zijn. En dat hij tijdens een omhelzing van een medecliënte per ongeluk een keer haar borst aanraakte. Wanneer Bas thuis is, knuffelt hij ook voortdurend met mij, zijn vader en zus. Is dat dan ook seksueel getint??!!

In dit overleg is nog verder gesproken over de dagbesteding die Bas krijgt, en volgens de Prinsenstichting nodig heeft. Zij wilden hem gewoon niet meer op de Werkerij terug en hebben zo’n 2 uur nodig gehad om dat te melden. Er werd echter geen duidelijkheid gegeven in dat overleg, over waar Bas dan wel heen zou gaan. Hier zou ik dus zelf nog achteraan moeten. De Prinsenstichting is toch verantwoordelijk hiervoor?! Zij hebben toch een zorgplicht?!

De gedragsdeskundige van de Prinsenstichting heeft in een verslag genoemd dat Bas grenzen moet leren accepteren en dat dit moet plaatsvinden in de situatie zelf. Hieruit maak ik, en met mij nog wat anderen, op dat het moet plaatsvinden binnen de Werkerij. 

Bas zou dan individuele begeleiding krijgen binnen de Werkerij. Over deze individuele begeleiding is echter al eens eerder gesproken, in een eerder overleg van april 2008. De clustermanager zou hier toen achteraan gaan, maar tot op heden is hier nog niets van terechtgekomen.

Echter was de clustermanager het hiermee niet eens; individuele begeleiding was oké, maar niet op de Werkerij. Dit zou dan maar moeten plaatsvinden binnen de blauwe gang. Dat Bas dit zelf niet wil en dat wij dit niet als een goede plek voor hem zien, is niet belangrijk.

 

De clustermanager wist ons ook te vertellen dat het de hele week, voorafgaande aan het incident, al slecht ging met Bas.

Toen wij, tijdens dit overleg vroegen, waarom dan al die stickers in zijn schriftje, werd er geantwoord dat die alleen zijn voor het werk. En niet voor de momenten van pauzes en de overgangen. Het schriftje was juist ingesteld om de communicatie tussen de Werkerij en ons te bevorderen.

Wat is dan nog de toegevoegde waarde van zo’n schriftje?

 

Conclusie van dit gesprek was dat Bas nog diezelfde week zou horen op welke groep hij zou komen te werken in de blauwe gang. Maar het was inmiddels al 2,5 week geleden dat hij verstoten werd van de Werkerij. Wat hebben ze dan al die tijd gedaan?

Niet een goede plek gezocht voor Bas in ieder geval.

 

The days after

 

Op donderdag 19 juni is Bas jarig. Hij wordt 28 jaar en geniet volop van zijn dag.

Totdat hij mij aan de telefoon hoort met de clustermanager van de Werkerij en uit mijn mond per ongeluk de naam ‘Molenwerf’ hoort.

Hij wordt heel erg boos! Hij voelt natuurlijk ook wel dat het niet klopt. Hij schreeuwt dat hij niet naar Molenwerf wil en ook echt niet gaat.

De clustermanager hoorde dit en vertelde dat hij het ook zo vervelend vond, want deze situatie zou hem ook aan het hart gaan. Nou, als dat zo is, dan doe je er toch wat meer je best voor om hem daar te houden. Je gaat bijvoorbeeld in op ons aanbod van een extra man/ vrouw personeel gefinancierd uit het PGB. De clustermanager zegt dat ik maar even contact moet opnemen met de clustermanager van de blauwe gang.

Lijkt mij toch meer iets dat in zijn takenpakket hoort. Maar ja, wie ben ik als het aankomt op de Prinsenstichting? Alleen maar een lastige moeder toch?

 

Vrijdag 20 juni ga ik dan toch maar met Bas even kennismaken op Molenwerf. Op het terrein aangekomen, wordt Bas alweer boos. Hij weigert mee naar binnen te gaan op Molenwerf. De clustermanager ziet dit en komt naar buiten. Zij reageert gelukkig wel vriendelijk op Bas en stelt voor om naar het eetcafé te gaan. Hier hoor ik dat zij het ook niet eens is met de situatie, maar het door haar strot gedouwd krijgt.

 

Op maandag 23 juni 2008 is het dan de eerste werkdag van Bas op zijn nieuwe groepje. Nog is het niet helemaal duidelijk waar hij moet werken.

Gelukkig is daar een begeleider die hem ’s ochtends begeleidt, die mij kan vertellen waar Bas naartoe moet. Het wordt blauw 5. Het groepje waar ook zijn zus werkt. Hij gaat heel timide naar binnen, maar hij gaat naar binnen. Ik besluit om nog even een bezoekje te brengen aan de sectormanager en Bas gaat mee. Ik vraag hem waar de individuele begeleiding is die Bas beloofd is, waar het behandelplan is enz.

De sectormanager voelde zich meteen in de wiek geschoten en kapte het gesprek af met de volgende woorden: ‘Dit is wat de Prinsenstichting te bieden heeft. Je hoeft er niet mee akkoord te gaan”. (Strop om je nek, pistool op je hoofd… Hoezo keuze?)

 

Het vervelende van dit alles is dat er gewoon niet naar ons geluisterd wordt. Ik heb ze op die Werkerij al zo vaak uitgelegd hoe om te gaan met Bas, echter ik stuit iedere keer op een muur. Er wordt niets mee gedaan; zij hebben ervoor geleerd, dus zij weten het wel. Die indruk wekken ze keer op keer bij mij. Ik als ervaringsdeskundige moet dus gewoon mijn mond dichthouden.

   

Wordt zeker vervolgd!!

 

 

.Terug